Τα πράγματα δεν είναι ΠΟΤΕ έτσι όπως φαίνονται.
Κάποτε ένας αστρονόμος είπε: «Ερεύνησα από την μια άκρη στην άλλη το σύμπαν με το τηλεσκόπιό μου. Πουθενά δεν βρήκα τον Θεό». Και κάποιος βιολιστής του απάντησε: «Και εγώ πήρα το βιολί μου και εξέτασα κάθε κομμάτι του και κάθε χορδή του. Πουθενά δεν βρήκα μουσική». Μη διαβάσετε τις επόμενες σελίδες με τον τρόπο που θα τις διάβαζε ο αστρονόμος.

23 Απριλίου 2008

Πολεμιστές...

Χρειάζονται Υπομονετικοί Άνθρωποι, ικανοί να αντέξουν τις πιο σκληρές πειθαρχίες.
-Φίλοι της Πνευματικής Καλλιέργειας και Αληθινοί δόκιμοι της Αγνής Επιστήμης θέλουμε οι Πολεμιστές μας να έχουν καλλιτεχνικά συναισθήματα, να αγαπάνε την Επιστήμη, την Φιλοσοφία, και τον Μυστικισμό. Να δονούνται ηδονικά με τις κορινθιακές κολώνες της Ελλάδας, της ερωμένης της ομορφιάς. Να αισθανθούν στην καρδιά τους τον Μυστικισμό ενός Φραγκίσκου της Ασίζης και να ποθούν πραγματικά την Σοφία της Αιγύπτου.
-Θέλουμε Πολεμιστές στους οποίους να λάμπει πραγματικά η Ομορφιά του Πνεύματος και η Δύναμη της Αγάπης. Πολεμιστές που να είναι επιστήμονες όπως και ποιητές. Που να μπορούν να ερευνάνε το άτομο και να μπορούν να κάθονται να διαλογιστούν στο κελαϊδιστό ρυάκι που κυλάει μέσα στη βραχώδη κοίτη του.
-Πολεμιστές που να είναι ικανοί να διαλογιστούν δίπλα στα ερείπια της Αθήνας και της Αρχαίας Ρώμης.
-Πολεμιστές που να ξέρουν να θαυμάζουν την σμίλη του Πραξιτέλη.
-Πολεμιστές που να ξέρουν να αγαπάνε αληθινά ολόκληρη την Ανθρωπότητα.
-Πολεμιστές που να δονούνται με την λύρα του Ορφέα και να τραγουδάνε με τον Όμηρο στην ηδονική γη των Ελλήνων. Αυτό είναι το είδος Πολεμιστών που ποθούμε.
-Πολεμιστές που να μπορούν να θαυμάζουν το σπινθήρισμα των άστρων.
-Πολεμιστές που να είναι ερωτευμένοι με τις Αγνές Νύχτες.
-Πολεμιστές που να έχουν μία λατρευτή αρραβωνιαστικιά και αυτή να ονομάζεται Ουρανία. Αυτό είναι το είδος Πολεμιστών που επιθυμούμε.
-Πολεμιστές που να μπορούν να ντυθούν με το Χιτώνα της Αγιότητας.
-Πολεμιστές που να θέλουν να βάλουν το χαλί στα πόδια του Δάσκαλου, για να λάβουν το Αίμα και τα παραγγέλματα του.
-Πολεμιστές που να ποθούν την βαθιά χριστικοποίηση και να αισθανθούν αληθινά την ομορφιά της Αγάπης στην καρδιά τους. Τέτοιοι Πολεμιστές είναι εκείνοι που χρειαζόμαστε.
Έξω από μας ο Θυμός, η Απληστία, η Λαγνεία, η Ζήλεια, η Υπερηφάνεια, η Τεμπελιά, η Λαιμαργία.
Έξω από μας το ζιζάνιο του ψιθύρου και της συκοφαντίας.
-Θέλουμε Πολεμιστές που με το λεπτό και σιγανό βήμα των Μεγάλων Ελλήνων να πηγαίνουν από πόρτα σε πόρτα κηρύσσοντας τον Λόγο.
-Αυτό είναι το είδος Πολεμιστών που θέλουμε.
-Με κανένα τρόπο δεν θέλουμε να κάνουμε εμπόριο τη Γνώση.
Ένα μόνο πράγμα θέλουμε: ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΒΑΘΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ.

Για τους "Άθλιους"

Εισαγωγή στο βιβλίο "Οι άθλιοι"

Όσο οι νόμοι και τα ήθη που υπάρχουν θα δημιουργούν (παρ’ όλο τον σημερινό πολιτισμό μας) κοινωνικούς απόκληρους και τεχνητές κολάσεις…
Όσο η γήινη μοίρα του ανθρώπου θα γίνεται εμπόδιο στον θείο του προορισμό…
Όσο τα τρία προβλήματα του αιώνα μας:
-ο ξεπεσμός του ανδρός από την στέρηση…
-ο εξευτελισμός της γυναίκας από την πείνα…
-και η ατροφία του παιδιού από το Σκοτάδι…
δεν βρουν την λύση τους…
Όσο σε μερικά στρώματα θα βασιλεύει η κοινωνική ασφυξία…
Με άλλα λόγια (και από μια άποψη πιο πλατιά ακόμα):
Όσο θα υπάρχει πάνω στην γη αμάθεια και δυστυχία…
βιβλία σαν και αυτό ίσως δεν θάναι ανώφελα.
ΒΙΚΤΩΡ ΟΥΓΚΩ

Επειδή ισχύουν όλα τα παραπάνω προσπαθώ και εγώ  να σας προσφέρω δυνατότητες διαφυγής από αυτό που ονομάζεται ΕΓΩ, από αυτό που περιγράφουν οι εκφράσεις "αυτό είναι δικό ΜΟΥ"  και "εγώ είμαι ΠΙΟ".

Το Ένα.



«Ούτε ανυπαρξία, ούτε ύπαρξη υπήρχε τότε. Και δεν υπήρχε ψηλά ούτε ο αέρας ούτε ο ουρανός. 
Τι σάλευε πέρα δώθε; Τι ήταν το ανεξερεύνητο; 
Δεν υπήρχε τότε ούτε θάνατος ούτε αθανασία, ούτε σημάδι μέρας ή νύχτας. 
Αυτό το Ένα ανάπνεε με δικούς του νόμους χωρίς να ανασαίνει. Τίποτε άλλο εκτός από Αυτό δεν υπήρχε στην αρχή. Το σκοτάδι ήταν κρυμμένο μέσα στο σκοτάδι. Κάτι γεμάτο ζωτικότητα που ήταν τυλιγμένο από το κενό. 
Το Ένα γεννήθηκε από την ίδια την δύναμη του καυτού του πόθου. Υπήρχε πάνω; Υπήρχε κάτω; Ποιος να ξέρει; 
Ποιος μπορεί να πει σίγουρα από πού προήλθαν; 
Από πού ξεπήδησε η Δημιουργία;»
ΡΙΓΚ-ΒΕΔΑ

Εσωτερική εργασία

Η αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία δεν ήταν μια καθαρά διανοητική επιστήμη όπως αυτή διαμορφώθηκε τους τελευταίους αιώνες στη Δυτική Ευρώπη. Ήταν μια πρακτική, εμπειρική ενασχόληση που σκόπευε στη Γνώση. Ο παρακάτω διάλογος του Σωκράτη με τον Φαίδρο είναι διαφωτιστικός:
-Φαίδρος: Πες μου Σωκράτη, δε λένε ότι από κάπου εδώ γύρω απήγαγε ο Βορέας την Ωρείθυια;
-Σωκράτης: «…Αν κάποιος προσπαθήσει να εξετάσει αυτές (τις φύσεις, όπως λέγει η λαϊκή παροιμία, συμβιβάζοντας το απίθανο με το πιθανό) θα χρειαστεί πολύ καιρό απασχόλησης. Αλλά εγώ δεν έχω καθόλου καιρό να ασχοληθώ με αυτές τις έρευνες, και η αιτία φίλε μου είναι η εξής: Σύμφωνα με το Δελφικό επίγραμμα, δεν μπορώ ακόμη να γνωρίζω τον εαυτό μου. Έτσι μου φαίνεται γελοίο, ενώ αγνοώ αυτό, να εξετάζω τα ξένα. Γι'αυτό ακριβώς τα παράτησα και αφού πείστηκα με ό,τι πιστεύουν κοινώς για αυτά, όπως σου έλεγα, δεν τα εξετάζω αλλά κοιτάζω τον εαυτό μου, αν δηλαδή είμαι κάποιο θηρίο πολυπλοκότερο και πιο μανιακό από τον Τυφώνα ή αν είμαι το ημερότερο και αγαθότερο που μετέχει στη θεϊκή και λογική φύση του ζώου...»
Φαίνεται καθαρά πως η βάση, η απαρχή κάθε είδους γνώσης έχει άμεση σχέση με την αυτογνωσία. Αφού «... Τα διάφορα πάθη των ανθρώπων δείχνουν ότι ο καθένας φέρει μέσα του την Ευτυχία και τη Δυστυχία, και ότι τα πιθάρια του καλού και του κακού... δεν είναι στο σπίτι του Δία ακουμπισμένα...» Iλιάδα.Ω 527, «αλλά βρίσκονται μέσα στην ψυχή...» όπως θα τονίσει ο Πλούταρχος στο έργο του «Περί Ευθυμίας».
Στην αρχαία Ελληνική φιλοσοφία σώζεται ένας μεγάλος αριθμός οδηγιών που δόθηκαν από πολλούς φιλόσοφους-μυημένους των αρχαίων μυστηρίων και διδασκάλους-ιδρυτές σχολών, οι οποίοι σκοπεύουν στο να δείξουν στους μαθητές-υποψήφιους της Γνώσης, τι ακριβώς πρέπει να κάνουν και πώς να το κάνουν, κατευθύνοντας τις καθημερινές δραστηριότητες στο ξεπέρασμα ή διάλυση των «άγριων επιθυμιών» και στην επαφή με το θείο.
Στα «Έπη του Πυθαγόρα», έργο ανωνύμου διαβάζουμε έναν τέτοιο κατάλογο συμβουλών και οδηγιών του διδάσκαλου σε ένα μαθητή:
«-Η παράδοση το λέει: πάνω απ' όλα να τιμάς τους αθάνατους θεούς και να κρατάς τους όρκους.
-Μετά, να δείχνεις σεβασμό στους ένδοξους ήρωες και στις θεϊκές δυνάμεις.
-Τους συγγενείς σου να τους τιμάς και όσο για τους άλλους κάνε φίλο κείνον που είναι ενάρετος.
-Κι αφού κατανοήσεις ότι αυτά που σου είπα είναι σωστά, μάθε να κυριαρχείς στο στομάχι, στον ύπνο, στη λαγνεία και στο θυμό. Πρόσεξε! Μη βλάψεις ποτέ μήτε τον εαυτό σου, μήτε κανέναν άλλον. Και να σέβεσαι πιο πολύ τη δικιά σου κρίση παρά τους άλλους.
-Να μη λες και να μην κάνεις τίποτα απερίσκεπτα αλλά να είσαι δίκαιος και στις πράξεις και στα λόγια.
-Κατάλαβέ το: η μοίρα όλων είναι να πεθάνουν. Όσον αφορά τα χρήματα, αυτά είναι πρόσκαιρα που άλλοτε τα κατέχεις και άλλοτε τα χάνεις.
-Κι όσα κακά η μοίρα σου έχει φέρει, από αυτά που δίνει στους ανθρώπους, μάθε να τα υπομένεις χωρίς να αγανακτείς. Όσο μπορείς να τα γιατρεύεις. Για συλλογίσου! Στους καλούς η μοίρα δίνει λίγα απ' τα κακά αυτά.
-Θα ακούς να λέγονται πολλά. Και καλά, μα και κακά. Μην τα αποδέχεσαι με πάθος επειδή σου αρέσουν μα ούτε να τα απορρίπτεις αμέσως. Κι αν λέγεται κάποιο ψέμα άκουσε το με ηρεμία. Και θα σου το τονίσω μάθε να το εφαρμόζεις πάντα: Μην παρασύρεσαι και ούτε να κάνεις ή να λες κάτι που δε θα σε ωφελήσει.
-Πριν πράξεις κάτι, σκέψου το για να μην κάνεις καμιά ανοησία. Γιατί η ανοησία είναι αυτή που χαρακτηρίζει το δυστυχισμένο. Να κάνεις εκείνα για τα οποία αργότερα δε θα μετανιώσεις. Και να αποφεύγεις αυτά που αγνοείς.
-Αν διδαχθείς όσα πρέπει να ξέρεις θα γίνεις πιο ευτυχισμένος.
-Μην παραμελείς την υγεία του σώματος σου -είναι καθήκον σου αυτό- αλλά να έχεις μέτρο στο φαγητό, στο ποτό και στην εκγύμναση του. Και όταν λέω μέτρο εννοώ αυτό που δεν θα σου φέρει στεναχώριες. Συνήθισε να τρως λιτά και υγιεινά.
-Και πρόσεξε: μην κανείς τίποτα που προκαλεί το φθόνο.
-Μην είσαι σπάταλος (όπως κάνουν όσοι δεν ξεχωρίζουν το σωστό) αλλά ούτε τσιγγούνης να είσαι. Το μέτρο, είναι το καλύτερο για όλα. Κάνε ό,τι δε θα σε βλάψει και πριν κάνεις οτιδήποτε να το σκεφτείς.
-Και μην αφεθείς στον γλυκό ύπνο, πριν θυμηθείς στοχαστικά τρεις φορές την κάθε σου πράξη: «Τι κακό έκανα; Τι καλό έκανα; Τι έπρεπε να κάνω και το απέφυγα;»
-Αφού θυμηθείς την πρώτη σου πράξη, να εξετάσεις κάθε γεγονος με τη σειρά. Κατόπιν κατηγόρησε τον εαυτό σου για τις άσχημες πράξεις ενώ για τις καλές ευχαριστήσου. Προσπάθησε να εφαρμόζεις αυτές τις συμβουλές, σε αυτές να εξασκείσαι, αυτές να αγαπάς. Γιατί θα σου ανοίξουν το δρόμο που οδηγεί στα θεϊκά χαρίσματα και θα εμφυτεύσουν στην ψυχή σου την Τετρακτύ που είναι η πηγή της αιώνιας ζωής.
-Άρχισε λοιπόν το έργο αυτό αφού πρώτα προσευχηθείς στους θεούς να σε βοηθήσουν να το φέρεις σε αίσιο τέλος.
-Κι όταν μάθεις να εκτελείς τέλεια όσα σε έχω συμβουλεύσει, τότε θα γνωρίσεις την ουσία των ανθρώπινων και των θεϊκών πραγμάτων (πόσο περαστικά ή πόσο αιώνια είναι).
-Θα γνωρίσεις επίσης (όσο βέβαια σου επιτραπεί) ότι η ζωή, όπως εκδηλώνεται στο κάθε τι, είναι μία και η αυτή. Έτσι, ούτε στις ματαιότητες να ελπίζεις και ούτε θα υπάρχει κάτι που δε θα γνωρίζεις, θα μάθεις ότι οι άνθρωποι παθαίνουν συμφορές που τις προκαλούν οι ίδιοι (οι ταλαίπωροι) στους εαυτούς τους. Και ενώ τα καλά είναι κοντά τους, αυτοί ούτε τα βλέπουν, ούτε τα ακούνε. Μονάχα λίγοι από αυτούς γνωρίζουν τον τρόπο ν' απαλλαγούν από τα κακά.
-Με τέτοια κακομοιριά, βλάπτεται η ψυχική τους υγεία. Τότε κατρακυλούν σαν κύλινδροι, πότε από δω και πότε προς τα κει, μαζεύοντας μύριες συμφορές. Γιατί η καταστροφική Έριδα που είναι κολλημένη πάνω τους και τους ακολουθά, τους βλάπτει, χωρίς να το καταλαβαίνουν. Και αυτή δεν πρέπει να την προκαλούμε αλλά να την αποφεύγουμε.»
Το έργο όμως του μαθητή δεν αφορά μονάχα την ήμερα με τις μύριες καθημερινές της ενασχολήσεις. Εκτείνεται και πέρα από αυτήν στον χώρο του Ύπνου όπου δεν υπάρχει μόνο η πηγή της Λήθης αλλά και της αληθινής Μνημοσύνης για όποιον «αναζητά και λαχταράει να νιώσει ό,τι δεν γνωρίζει».
Στη Πολιτεία του Πλάτωνα, ο Σωκράτης, μιλώντας για τον Ύπνο θα πει στον Φαίδρο:
«Όταν όμως ένας άνθρωπος έχει ρυθμίσει τη δίαιτά του με τους κανόνες της υγιεινής και της σωφροσύνης. όταν, πριν παραδοθεί στον ύπνο, ξυπνάει το λογιστικό μέρος της ψυχής του και το θρέφει με καλούς λόγους και σκέψεις και συγκεντρώνει σε αυτές όλη τη διάνοιά του. όταν, χωρίς ούτε να στερήσει ούτε να παραφορτώσει το επιθυμητικό, του παραχωρεί όσο ακριβώς του χρειάζεται για ν' αποκοιμηθεί και να μην έρχεται να διαταράσσει το καλύτερο μέρος της ψυχής με τη χαρά του ή τη λύπη του, αλλά το αφήνει μόνο του και ανεπηρέαστο να αναζητεί και να λαχταράει να νιώσει ό,τι δε γνωρίζει, ή από τα περασμένα ή από τα παρόντα ή από τα μέλλοντα. Όταν επίσης αυτός ο άνθρωπος κατευνάσει το θυμοειδές μέρος της ψυχής του και κοιμηθεί χωρίς να έχει την καρδιά του ταραγμένη από οργή εναντίον άλλων. όταν τέλος καθησυχάσει αυτά τα δύο μέρη της ψυχής κρατώντας άγρυπνο μόνο το τρίτο, όπου εδράζει η φρόνηση κι έτσι αναπαυθεί, ξέρεις βέβαια ότι τότε το πνεύμα του εγγίζει όσο γίνεται περισσότερο την αλήθεια και κάθε άλλο παρά φαντασίες παράνομες του παρουσιάζονται στα όνειρά του».
Εκείνο που μας ενδιαφέρει να γνωρίζουμε είναι αυτό που έχει μέσα του ο καθένας μας, ακόμη και εκείνοι που θεωρούνται περισσότερο κύριοι των παθών τους, ένα είδος φοβερών άγριων και παράνομων επιθυμιών. Αυτό γίνεται ολοφάνερο στον ύπνο. Σκέψου λοιπόν τώρα αν σου φαίνεται πως έχω δίκιο και συμφωνείς μαζί μου».
Ζούμε στην εποχή όπου κυριαρχεί το «νέο». Νέες ιδέες, νέες απόψεις και νέα προϊόντα. Έρχονται να μας γοητεύσουν για λίγο και να μας κατευθύνουν σε διάφορους δρόμους. Πολλές φορές αφού απολέσουμε την ψυχή μας, το Βαθύτερο Είναι μας, τότε και μόνο τότε αντιλαμβανόμαστε πως πρόκειται για τη λεγόμενη «οδό της απώλειας», για μονοπάτια δίχως επιστροφή.
Όμως διαρκώς ανακαλύπτουμε ότι ο αυθεντικά σωστός τρόπος που οδηγεί στη Γνώση, στην Ευτυχία και την Αυτο-ανακάλυψη ήταν και είναι ένας. Πανάρχαιος. Όπως η ψυχή του ανθρώπου.

Άνθρωποι και άγχος.

Αν ρίξουμε μια ματιά στους ανθρώπους που ζουν κυρίως στις μεγαλουπόλεις, δηλαδή στους ίδιους μας τους εαυτούς, τι θα δούμε; Ανθρώπους βιαστικούς με τα νεύρα τεντωμένα και γεμάτους άγχος. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Καταλήγουμε να ζητάμε την εναλλακτική λύση μέσα από τις υπεκφυγές και τις απατηλές υποσχέσεις που μας δίνει η ζωή. Αλλά η αλήθεια είναι ότι γυρνάμε ασταμάτητα σ' ένα φαύλο κύκλο. Έχουμε όμως τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε διαφορετικά την πραγματικότητα της ζωής;
Ο άνθρωπος είναι μια μηχανή που η λειτουργία της στηρίζεται στην ύπαρξη πέντε κέντρων: Του νοητικού, συγκινησιακού, κινητικού, ένστικτου και σεξουαλικού. Τα πέντε αυτά κέντρα δουλεύουν, το καθένα, με δικιά τους ενέργεια, που τους εξασφαλίζει σωστή και αρμονική λειτουργία. Σπατάλη αυτής της ενέργειας σημαίνει κακή λειτουργία στα ίδια και διαταραχή της ισορροπίας του ανθρώπου. Έτσι μετά π.χ. από μία έντονη συζήτηση αισθανόμαστε νοητική κούραση ή και στη πονοκεφάλους. Αυτό που συνέβη είναι ότι ξοδέψαμε τη νοητική μας ενέργεια. Επίσης, μετά από κοπιαστική σωματική εργασία, αισθανόμαστε έντονη κόπωση που οφείλεται στο ότι η ενέργεια του κινητικού κέντρου ξοδεύτηκε. Αυτό είναι ένας από τους λόγους που μας κάνουν να βλέπουμε τη ζωή κουραστική και γεμάτη από αξεπέραστα προβλήματα.
Ποια είναι όμως η πρακτική λύση για το φαινομενικά άλυτο αυτό πρόβλημα; Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις καταστάσεις της ζωής με πραγματική ηρεμία; Είναι δυνατόν τα πέντε κέντρα να διατηρήσουν τις ενέργειες τους και να έλθουν σε ισορροπία. Σαν αποτέλεσμα θα υπήρχε χαλάρωση με την οποία θα μπορούσαμε να αλλάξουμε τη συμπεριφορά μας απέναντι στα γεγονότα της ζωής. Και πόσο εύκολα ή δύσκολα μαθαίνει κανείς τη χαλάρωση; Όσο εύκολα ή δύσκολα μαθαίνει ένα μικρό παιδί να περπατά κάνοντας τα πρώτα του βήματα.
Ξεκινάμε να μάθουμε τη χαλάρωση όχι σ' ένα χώρο που υπάρχει ένταση ή στους θορυβώδεις δρόμους της πόλης, αλλά κάπου σε ένα ήσυχο μέρος, στο σπίτι μας ή στην εξοχή. Μία πολυθρόνα ή το κρεβάτι μας θα μας χρησιμεύσουν να εξασκηθούμε στην αρχή. Καθισμένοι ήσυχα και προσπαθώντας να διώξουμε την κούραση της ημέρας και τις αρνητικές σκέψεις που πιθανόν να έχουμε, φανταζόμαστε ότι οι μυς του σώματος, ξεκινώντας από τα πόδια, χαλαρώνουν όλο και πιο πολύ. Επιμένοντας στην αίσθηση του χαλαρού σώματος μπορούμε πραγματικά θα βρεθούμε σε μια ήρεμη κατάσταση. Οι πρακτικές ή τρόποι χαλάρωσης, είναι πολλές. Εδώ θα δοθούν οι πιο απλές, που μπορούν να εφαρμοστούν εύκολα από όλους.
Άλλη πρακτική είναι η εξής: Στρέφουμε την προσοχή μας στην καρδιά και το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να ακούμε τους κτύπους της και να την αισθανόμαστε. Πραγματικά η ηρεμία της καρδιάς κυριεύει όλο μας το σώμα. Με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να συγκεντρωθούμε στην αναπνοή μας, που σιγά-σιγά θα γίνεται ρυθμική και ήρεμη. Έτσι οδηγούμαστε σε βαθιά χαλάρωση. Η χαλάρωση αυτή καταρχάς επιτρέπει να αντιμετωπίσουμε ευκολότερα την πίεση από το περιβάλλον. Γινόμαστε λιγότερο βίαιοι στις αντιδράσεις μας και τα γεγονότα μας επηρεάζουν λιγότερο. Το αποτέλεσμα αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αυξηθεί και να σταθεροποιηθεί μία μόνιμη κατάσταση ηρεμίας.
Όταν επιτευχθεί η χαλάρωση και γίνει κτήμα μας, όταν δηλαδή μπορούμε να παραμένουμε χαλαροί για μεγάλο χρονικό διάστημα άσχετα με το περιβάλλον (αν δουλεύουμε ή αν είμαστε μόνοι) έχουμε την δυνατότητα να στρέψουμε την προσοχή μας στον εαυτό μας χωρίς περισπασμούς. Από εκεί αρχίζει η δουλειά με τον εαυτό μας ξεκινώντας καταρχάς από την παρατήρηση των καθημερινών σφαλμάτων μας.