Τα πράγματα δεν είναι ΠΟΤΕ έτσι όπως φαίνονται.
Κάποτε ένας αστρονόμος είπε: «Ερεύνησα από την μια άκρη στην άλλη το σύμπαν με το τηλεσκόπιό μου. Πουθενά δεν βρήκα τον Θεό». Και κάποιος βιολιστής του απάντησε: «Και εγώ πήρα το βιολί μου και εξέτασα κάθε κομμάτι του και κάθε χορδή του. Πουθενά δεν βρήκα μουσική». Μη διαβάσετε τις επόμενες σελίδες με τον τρόπο που θα τις διάβαζε ο αστρονόμος.

12 Μαρτίου 2013

Λάθος διάγνωση

Ὅλοι οἱ «εἰδήμονες» περί τήν οἰκονομία (ξένοι καί ντόπιοι) διαγωνίζονται σέ ἕναν παράλογο διαγωνισμό βλακείας. Κάποτε ἕνας τροϊκανός εἶχε προτείνει νά ἀδειάσουμε ἀπό κατοίκους τά μικρά νησιά! Μέσα στόν τεραστίας μικρότητας ἐγκέφαλό του αὐτό του φάνταζε σάν καλή οἰκονομική λύση. Κανονικά θά ἔπρεπε νά πάρει Νόμπελ στά οἰκονομικά. Πρόκειται γιά τρομερή ἰδέα. Ἄν μαζευτοῦμε ὅλοι οἱ Ἕλληνες στήν Ἀθήνα καί μάλιστα (συμπληρώνω ἐγώ) καθόμαστε τέσσερις-τέσσερις σέ κάθε δωμάτιο, τότε τά συνολικά ἔξοδα θά μειώνονταν θεαματικά. Δέν παρακολουθῶ εἰδήσεις, καί δέν μαθαίνω τά καταπληκτικά σενάρια καί ἰδέες πού κατεβάζει ἡ γκλάβα τῶν ξένων «εἰδημόνων». Ἀλλά ὅλα αὐτά τά κουφά, οἱ προβλέψεις τοῦ ΔΝΤ καί τῆς ΕΕ, οἱ ὁποῖες κάθε φορᾶ πέφτουν ἔξω, ὅλη αὐτή ἡ ἀπίστευτη ἀνοησία ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι ὑποτίθεται ὅτι εἶναι ἐκπαιδευμένοι στό θέμα, μοῦ θυμίζει ἕνα ἀνέκδοτο πού ἄκουσα ἀπό τόν πατέρα μου πρίν 50 περίπου χρόνια. Τρεῖς γιατροί κάθονται καί πίνουν καφέ κάποιο ἡλιόλουστο κυριακάτικο πρωινό στό Σύνταγμα. Βλέπουν νά ἔρχεται ἀπό μακριά ἕνας τύπος πού περπατοῦσε περίεργα, λίγο σκυφτός μπροστά, μέ τά πόδια λίγο λυγισμένα καί κάνοντας μικρά βήματα. Λέει ὁ πρῶτος: -Κοιτάξτε αὐτόν ἐκεῖ. Εἶναι προφανές ὅτι πάσχει ἀπό παραμόρφωση τῶν γονάτων λόγω ἀρθρίτιδος, καί ἀπό ἄρχουσα ἐκφυλιστική σπονδυλαρθροπάθεια τῆς σπονδυλικῆς στήλης. -Ὄχι, ἀπαντάει ὁ ἄλλος. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει μεγάλη καθίζηση μεσοσπονδυλίων δίσκων, λόγω βαριᾶς ἐργασίας, μέ ἀποτέλεσμα ἰσχυρή ὀσφυαλγία καί πόνους στήν ὄρθια στάση. -Μά τί λέτε κύριοι συνάδελφοι, λέει καί ὁ τρίτος. Ὁ ἄνθρωπος ὑποφέρει ἀπό περιστροφικό ἴλιγγο λόγω διαταραχῆς τοῦ περιφερικοῦ αἰθουσαίου συστήματος τοῦ αὐτιοῦ του. Οἱ γιατροί συνεχίζουν νά λογομαχοῦν γιά τήν αἰτία μέχρι τήν στιγμή πού ὁ ἄρρωστος , φανερά ὑποφέροντας , περνάει δίπλα τους. Τόν σταματοῦν λοιπόν, τοῦ ἐξηγοῦν καί τόν ρωτᾶνε γιά τό ποιός ἀπό τούς τρεῖς εἶχε δίκιο. -Κύριοι, τούς ἀπαντάει αὐτός, κάναμε λάθος καί οἱ τέσσερις. Ἐσύ νόμιζες ὅτι ἔχω ἀρθρίτιδα, ἀλλά δέν ἔχω. Ἐσύ νόμιζες ὅτι ἔχω ὀσφυαλγία, ἀλλά δέν ἔχω. Ἐσύ νόμιζες ὅτι ἔχω ἴλιγγο, ἀλλά δέν ἔχω. Καί ἐγώ νόμιζα ὅτι ἤθελα νά κλάσω καί χέστηκα!