Τα πράγματα δεν είναι ΠΟΤΕ έτσι όπως φαίνονται.
Κάποτε ένας αστρονόμος είπε: «Ερεύνησα από την μια άκρη στην άλλη το σύμπαν με το τηλεσκόπιό μου. Πουθενά δεν βρήκα τον Θεό». Και κάποιος βιολιστής του απάντησε: «Και εγώ πήρα το βιολί μου και εξέτασα κάθε κομμάτι του και κάθε χορδή του. Πουθενά δεν βρήκα μουσική». Μη διαβάσετε τις επόμενες σελίδες με τον τρόπο που θα τις διάβαζε ο αστρονόμος.

16 Μαρτίου 2013

Ένα έξυπνο καπιταλιστικό σχέδιο

Ἐδῶ καί χρόνια εἴμαστε μάρτυρες μιᾶς καταπληκτικῆς καπιταλιστικῆς λεηλασίας στήν χώρα μας. Ξένα κοράκια, σέ συνεργασία βέβαια μέ τά ντόπια, ἐφάρμοσαν ἕνα πανέξυπνο σχέδιο ἐκμεταλλευόμενοι τήν ἀνθρώπινη ψυχολογική ἀδυναμία.
Ὅλη ἡ δουλειά γίνεται στό παρασκήνιο, ἀλλά στήν σκηνή οἱ ἠθοποιοί παίζουν ξεδιάντροπα τόν ρόλο τους. Καί οἱ ἀνεγκέφαλοι θεατές-ψηφοφόροι στηρίζουν πολλές φορές ὑπερθεματίζοντας. Παράδειγμα ἡ δήλωση κάποιου γιά τόν Ἀνδρέα Παπανδρέου: «ἐμεῖς θά τόν ψηφίζουμε μέχρι νά μάθει νά κυβερνάει»!!!
Τό σχέδιο ἦταν ἁπλό καί ἔξυπνο. Στηρίχθηκε καί στηρίζεται στό γεγονός ὅτι οἱ ἄνθρωποι, ἀντίθετα μέ ὅσα ἔχουν ἐκπαιδευτεῖ νά πιστεύουν γιά τόν ἑαυτό τους, δέν εἶναι παρά μία ἀγέλη εὔπιστων ἀτόμων μέ μηδενική μνήμη. Παράδειγμα ἐκεῖνος ὁ πολιτικός πού εἶχε δηλώσει γιά τούς συνταξιούχους: «ζοῦν καί πολύ», φανερώνοντας τήν ἀπέχθειά του στά ἄχρηστα αὐτά πλάσματα. Τώρα φτιάχνει κόμμα, ἐμφανίζεται μέ «ἀνθρώπινο πρόσωπο», μιλάει γιά δίκαιο, ἠθική καί ἄλλες τέτοιες ἀρλοῦμπες καί φυσικά θά βρεῖ κάμποσες χιλιάδες ἀνεγκέφαλους πού θά τόν ψηφίσουν καί αὐτόν, δίνοντάς του τό δικαίωμα νά τσεπώνει χρῆμα ἀπό τόν δημόσιο κορβανά.
Βέβαια ἐδῶ, πού τά λέμε, δέν εἶναι εὔκολο νά θυμᾶσαι καί νά συνδυάζεις «ἀσήμαντα» γεγονότα τά ὁποῖα μπορεῖ νά ξεκινᾶνε εἴκοσι ἤ καί παραπάνω χρόνια πρίν. Παράδειγμα τό δῶρο τῶν ἑορτῶν. Τά ἐξοφλητικά ἔλεγαν κάποτε: «Δῶρο Χριστουγέννων». Ξαφνικά ἐμφανίστηκε ἕνα ἐξοφλητικό πού ἔγραφε: «Ἐπίδομα Χριστουγέννων». Στιγμιαία το δῶρο μετατράπηκε σέ ἐπίδομα.
Τό γεγονός συνέβη ἐπί βασιλείας τοῦ «μεγάλου δημοκράτη» Ἀνδρέα Παπανδρέου κάποια στιγμή τήν δεκαετία τοῦ 80. Κάποιος τότε βλέποντας τό χαρτί εἶπε: «θά μᾶς κόψουν τό δῶρο». Καί ἐξήγησε: «τό ἐπίδομα νομικά μποροῦν νά τό κόψουν ὅτι ὥρα θέλουν, τό δῶρο ὄχι».
Δέν περιμένω βέβαια νά ἔχει πάρει κανένας εἴδηση αὐτό τό «φύτεμα» τῆς μείωσης τοῦ δώρου, οὔτε καί νά τό θυμᾶται καν. Τελικά δέν περιμένω οὔτε καί νά δεχτεῖ κάποιος ὅτι ὑπῆρχε τόσο μακρόπνοο σχέδιο. Ἀλλά ἔτσι εἶναι τά καπιταλιστικά σχέδια: ἁπλά, μέ μεγάλο «ὁρίζοντα πραγματοποίησης» καί μέ ἐναλλακτικές λύσεις ἐάν κάτι στραβώσει.
Θέλετε ἄλλο ἕνα στοιχεῖο μακρόπνοου προγραμματισμοῦ;
Πάντα ὑπῆρχε μεγάλη διαφορά στά ἐργασιακά δικαιώματα δημοσίων καί ἰδιωτικῶν ὑπαλλήλων. Εἶναι ἀνθρώπινα φυσικό, οἱ ἰδιωτικοί νά ζηλεύουν τούς δημόσιους ὑπάλληλους. Ὅμως ΚΑΝΕΝΑΣ δέν ἀσχολήθηκε τό γεγονός ὅτι τά δικαιώματα τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων ἦταν ἕνα εἶδος κυματοθραύστη πού προστάτευε τά δικαιώματα τῶν ἰδιωτικῶν ὑπαλλήλων. Ἀμφιβάλλω δέ ἄν μπορεῖ καν νά καταλάβουν οἱ περισσότεροι αὐτήν τήν ἔννοια.
Πῶς θά καταρρεύσει ὁ «κυματοθραύστης» αὐτός; Πολύ ἁπλό: ξεκινώντας τήν ἀπαξίωση τοῦ δημόσιου τομέα.
Δεκαετίες ἀπό κλεψιές δημόσιου χρήματος, κομπίνες, ἠθελημένη ἠθική διάβρωση τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καί φυσικά ἔξυπνες «ἀποκαλύψεις» δημιούργησαν τήν ἀτμόσφαιρα «γιά ὅλα φταίει τό δημόσιο».
Καί ὑπάρχουν ἀκόμα πολλοί, οἱ ὁποῖοι συνεχίζουν νά πιστεύουν τόν μύθο αὐτόν. Παρά τό γεγονός ὅτι οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι παίρνουν ἕνα πολύ μικρό δῶρο πλέον καί οἱ ἰδιωτικοί ΚΑΘΟΛΟΥ.
Καί τώρα, μέ διαλυμένο δημόσιο τομέα, μέ ὑπερχρεωμένο κράτος, μέ ἐξαθλιωμένους πολίτες ἀρχίζει σιγά σιγά τό πολυεθνικό φαγοπότι. Ἐξ ἄλλου τό ἀνήγγειλε καί ὁ «πρωθυπουργός» τῆς χώρας. Σέ λίγο ἀρχίζει ἡ ἀνάκαμψη. Ξέχασε νά δηλώσει «τῶν ἀριθμῶν» γιατί ἡ δική σας ἀνάκαμψη ἀργεῖ ἀκόμη.

Οι κλέφτες της αγάπης μας

Κάθε τόσο γράφω κείμενα γιά τήν κατάστασή μας, ἡ ὁποία ἔχει σχέση μέ τήν παγκόσμια κατάσταση, ἡ ὁποία ἔχει σχέση μέ τόν ἀνθρώπινο ψυχισμό, ὁ ὁποῖος δέν ἔχει πλέον καμία σχέση μέ ἀνθρωπιά. Καί ἕνα χαρακτηριστικό γνώρισμα εἶναι ἐκεῖνοι πού κλέβουν τήν ἀγάπη μας.
Πρόσφατα κυκλοφόρησε ἕνα κείμενο ὅπου ὁ ἀρθρογράφος ἔκανε μία συγκλονιστική ἀνακάλυψη: κατάλαβε ὅτι τά παιδιά πού κρατᾶνε οἱ ζητιάνες εἶναι ναρκωμένα γιά νά μήν κινοῦνται.
Λές καί θέλει πολύ μυαλό καί πολύ ἔρευνα γιά νά καταλάβεις ὅτι εἶναι ἀδύνατον γιά ἕνα παιδί τεσσάρων ἐτῶν νά κάθεται συνέχεια ἀκίνητο καί νά κοιμᾶται. Ἕνα τέτοιο παιδί δέν μπορεῖ νά κάτσει ἥσυχο πάνω ἀπό ἕνα δευτερόλεπτο. Ὁ ἐγκέφαλός του διψάει γιά ἐμπειρίες καί τό σῶμα του γιά κίνηση.
Αὐτό βέβαια δέν εἶναι τό μόνο παράδειγμα κλοπῆς τῆς ἀγάπης μας.
-Πρίν πολλά χρόνια, ΞΑΦΝΙΚΑ, τά φανάρια εἶχαν γεμίσει ἀπό μικρά παιδιά πού ζητιάνευαν, καθάριζαν τζάμια ἤ πούλαγαν διάφορα. Καί τό κράτος δικαίου πού ἔχουμε (πολύ ὡραῖο αὐτό τό ἀνέκδοτο) δέν ἐνδιαφέρθηκε νά μάθει γιατί παιδιά πού ἔπρεπε νά εἶναι σέ κάποιο σχολεῖο τριγυρνᾶνε ἀνάμεσα στά αὐτοκίνητα. Ἔπειτα, καί πάλι τελείως ξαφνικά, τά παιδιά ἐξαφανίστηκαν. Προφανῶς κάτι συνέβη τό ὁποῖο δέν θά μάθουμε ποτέ.
-Σέ φανάρι κάπου στήν Ἀθήνα εἶδα ἔκθαμβος  τήν ἑξῆς σκηνή: Ἕνας «ἀνάπηρος» μέ στραβωμένο πόδι, κούτσαινε καί πήγαινε ἀπό τό ἕνα αὐτοκίνητο στό ἄλλο ζητιανεύοντας. Ἀκριβῶς στήν ἀπέναντι μεριά, στά ἀπέναντι σταματημένα αὐτοκίνητα, ἕνας ἄλλος «ἀνάπηρος» μέ στραβωμένο πόδι καί αὐτός, κούτσαινε καί πήγαινε ἀπό τό ἕνα αὐτοκίνητο στό ἄλλο ζητιανεύοντας!  Ἀπίστευτη σύμπτωση ἤ ἀπίστευτο θράσος;
-Στό Μοναστηράκι, Κυριακή πρωί, ἕνας πιτσιρικάς εἶναι καθισμένος στήν ἄκρη τοῦ δρόμου ζητιανεύοντας ἀπό τούς περαστικούς. Τόν εἶδα κατεβαίνοντας τόν δρόμο. Μετά ἀπό μισῆ ὥρα περίπου ξαναπέρασα ἀπό τό ἴδιο σημεῖο. Ὁ πιτσιρικάς εἶχε ἀφήσει τό πόστο του. Εἶχε πάει δύο μέτρα παραδίπλα καί κάπνιζε κάτω ἀπό ἕνα δεντράκι. Ἀπίστευτο θράσος ἤ ὄχι;
-Σέ φανάρι κάπου στήν Νίκαια ἕνας σκελετωμένος τύπος, κάπου στά σαράντα, βρώμικος, ἀξύριστος καί ἀναμαλλιασμένος ζητιάνευε καπνίζοντας. Στήν ἄκρη, στό πεζοδρόμιο ὑπῆρχε ἕνα μισοάδειο μπουκάλι μέ μπύρα καί ἕνα πακέτο τσιγάρα. Ἀπίστευτο θράσος ἤ ὄχι;
Φυσικά ὑπάρχουν ἄνθρωποι ἀναξιοπαθοῦντες, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀόρατοι γιά τό παγκόσμιο «κράτος δικαίου». Ἀλλά ὑπάρχουν καί πολλοί (ἴσως οἱ περισσότεροι) οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἕναν σκοπό: νά κλέψουν τήν ἀγάπη μας. Αὐτός ὁ σκοπός εἶναι ἕνας πολύ ἰδιαίτερος σκοπός. Ἔχει σχέση μέ ἐκεῖνο τό Σύστημα, τό ὁποῖο ἀναφέρω κάθε τόσο στά κείμενά μου. Αὐτό τό Σύστημα (ὄχι οἱ πολυεθνικές, ὄχι οἱ Ἑβραῖοι, ὄχι οἱ τάδε ἤ οἱ δείνα) ἐπιδιώκει ἐδῶ καί πολύ καιρό τήν μεταμόρφωσή μας σέ ζῶα. Καί ἕνα μέσον γιά νά τό ἐπιτύχει αὐτό εἶναι οἱ ζητιάνοι πού κλέβουν τήν ἀγάπη μας.
Εἶναι τόσο ἐξώφθαλμα ὁρατή ἡ ἀσυδοσία, ἡ αὐθάδεια, ἡ κοροϊδία ἀπό πολλούς ἀπό αὐτούς, ὥστε τό ἀποτέλεσμα εἶναι ἕνα: Κρυώνει τήν ψυχή μας.
Δέν μπορεῖς πλέον νά πιστέψεις κανέναν πού σου λέει «χρειάζομαι βοήθεια». Σιγά σιγά ἡ καλοσύνη, ἡ ἀγάπη καί ἡ εὐαισθησία γιά τόν συνάνθρωπό μας σβήνει. Σιγά σιγά ἡ καρδιά μᾶς μετατρέπεται σέ ἕνα κομμάτι πάγο. Σιγά σιγά μετατρεπόμαστε σέ ζῶα, τά ὁποῖα μποροῦν νά χαίρονται καί νά τρῶνε, τήν στιγμή πού δίπλα ἕνα ἄλλο ζῶο πεθαίνει τῆς πείνας ἤ τρώγεται ζωντανό.
Οἱ κλέφτες της ἀγάπης: ἄλλο ἕνα δεῖγμα τοῦ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ Ἀντίχριστου.