Τα πράγματα δεν είναι ΠΟΤΕ έτσι όπως φαίνονται.
Κάποτε ένας αστρονόμος είπε: «Ερεύνησα από την μια άκρη στην άλλη το σύμπαν με το τηλεσκόπιό μου. Πουθενά δεν βρήκα τον Θεό». Και κάποιος βιολιστής του απάντησε: «Και εγώ πήρα το βιολί μου και εξέτασα κάθε κομμάτι του και κάθε χορδή του. Πουθενά δεν βρήκα μουσική». Μη διαβάσετε τις επόμενες σελίδες με τον τρόπο που θα τις διάβαζε ο αστρονόμος.

12 Νοεμβρίου 2016

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ

Έχω βαρεθεί να βλέπω αναρτήσεις επί αναρτήσεων σχετικά με την οικονομία, τα μέτρα, τις οικονομικές πολιτικές, τα χρηματιστήρια και γενικά οτιδήποτε έχει σχέση με χρήμα. Οι περισσότερες είναι ανούσιες γιατί απλά περιγράφουν Τι συμβαίνει. Πόσες φορές θα διαβάζατε ένα άρθρο για το ότι βρέχει και εσείς μουσκεύετε γιατί δεν έχετε ομπρέλα; Προφανώς όχι παραπάνω από μία!
Ξεκινώντας, εσείς πιστεύετε ότι:
-ζείτε σε έναν πολιτισμένο κόσμο
-ο κόσμος αυτός αναπτύσσεται.
-υπάρχει δημοκρατία και ανθρωπισμός.
-στο τέλος «θα νικήσει το καλό» και όλοι θα ζούμε ευτυχισμένοι.
Εγώ πιστεύω τα εντελώς αντίθετα!
Πιστεύω ότι:
-ζούμε σε μία ανθρώπινη ζούγκλα, όπου ισχύει ο νόμος του ισχυρού.
-ο κόσμος μας επιστρέφει σε ζωώδη κατάσταση.
-υπάρχει παντού στυγνή δικτατορία και απανθρωπιά.
-στο τέλος θα βυθιστούμε σε έναν απέραντο ωκεανό φτώχειας και δυστυχίας.
Και επιπλέον θεωρώ ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ ή μάλλον ότι η μοναδική και πραγματική λύση ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΦΑΡΜΟΣΤΗ.
Προφανώς πιστεύετε ότι δεν ξέρω τι μου γίνεται. Με μία μικρή (τόση δα) λεπτομέρεια μπορώ να σας πείσω ότι κάνετε φρικτό λάθος:
Αν ζούσαμε σε έναν πολιτισμένο κόσμο, η παραγωγή φαρμάκων και τροφίμων ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΕ ΕΙΣΑΧΘΕΙ ΣΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ. Το βασικό ανθρώπινο αγαθό της τροφής και της υγείας δεν θα ήταν αντικείμενο κερδοσκοπίας.
Βασικά δεν θα υπήρχε καν χρηματιστήριο, αλλά μην το χοντρύνουμε και τόσο.
Η πλύση εγκεφάλου που έχετε δεχθεί είναι τεράστια και φυσικά δεν έχετε πεισθεί από το απλοϊκό επιχείρημά μου. Εξάλλου δεν έχω πτυχία για να ανεμίσω ώστε να αποδεχθείτε τις απόψεις μου.
Προχωρώντας στο θέμα μας, έχετε πιστέψει σαν απαραίτητο παράγοντα της «ανάπτυξης» τις τράπεζες, τις επενδύσεις, και τα δάνεια. Όλο αυτό το οικονομικό σύστημα όμως δεν είναι παρά μία ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΑΠΑΤΗ. Το μυστικό κρύβεται μπροστά στα μάτια σας. Πιστεύετε ότι ζείτε σε μία πολιτισμένη κοινωνία, η οποία ενδιαφέρεται «για την πρόοδο και τις ηθικές αξίες». Και ότι η ανάπτυξη θα έρθει μέσα από τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις. Αλλά αυτό δεν μπορεί να συμβεί ποτέ και έτσι είσαστε όλοι μαζί τα θύματα μίας τεράστιας Απάτης.
Δεν χρειάζεται να είσαστε σοφοί οικονομολόγοι για να το καταλάβετε. Αρκεί να ξέρετε απλή αριθμητική, η οποία «σπάει κόκκαλα», και να σκεφτείτε λίγο.
Ας μειώσουμε την ανθρωπότητα σε δύο ανθρώπους για να απλοποιήσουμε τους πολύπλοκους αριθμούς, οι οποίοι χρησιμεύουν ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΑΤΗ.
Έχουμε λοιπόν έναν τραπεζίτη και έναν αγρότη.
Ο τραπεζίτης έχει τέσσερα ευρώ στην τράπεζά του. Ο αγρότης δανείζεται 2 ευρώ και πρέπει να πληρώσει 1 για τόκο. Δανείστηκε δηλαδή 2 ευρώ και χρωστάει 3 ευρώ.
Μέσα σε κάποιο διάστημα επιστρέφει με δόσεις το 1 ευρώ στην τράπεζα σαν εξυπηρέτηση δανείου.
Τώρα ο αγρότης έχει 1 ευρώ και χρωστάει 2 ευρώ. Το ένα ευρώ είναι αδύνατον να βρεθεί γιατί απλά είναι αέρας, δεν υπάρχει! Η τράπεζα έχει 3 ευρώ και λογιστικά εμφανίζει 4.
Όπως γίνεται συνήθως ο αγρότης θα πάρει νέο δάνειο για την εξυπηρέτηση του παλαιού και για αγορά υλικών. Τώρα η κατάσταση διαμορφώνεται ως εξής:
Ο αγρότης έχει 1 ευρώ, παίρνει δάνειο 2 ευρώ και τώρα χρωστάει 5 ευρώ.
Ήδη υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Τα δάνεια που πρέπει να επιστραφούν είναι 5 ευρώ, αλλά υπάρχουν μόνο 4 ευρώ «σε όλη την αγορά».
Τώρα ο τραπεζίτης μπορεί με άνεση να ζητήσει πίσω το δάνειο και τον τόκο του. Ο αγρότης δεν μπορεί αν δώσει τα πέντε ευρώ (τρία του δανείου και δύο των τόκων) για τον απλούστατο λόγο ότι υπάρχουν μόνο τέσσερα ευρώ όλα κι όλα. Θα αναγκαστεί λοιπόν να πουλήσει φθηνά για να εξυπηρετήσει ένα μέρος του δανείου, αλλά δεν υπάρχει χρήμα για να του δώσουν. Επομένως ο τραπεζίτης θα του κατασχέσει το σπίτι και τα χωράφια του. Αν ο αγρότης ξαναδανειστεί, το μόνο που θα καταφέρει είναι να αυξήσει το χρέος του. Έτσι δημιουργείται πληθωρισμός, ύφεση, ανεργία, κλείνουν επιχειρήσεις, γίνονται κατασχέσεις, και γενικά συμβαίνουν όλα τα καλά του πολιτισμένου κόσμου που έχει αναθέσει την λειτουργία του στις τοκογλυφικές τράπεζες. Και όλα γίνονται με τον ιερό σκοπό να πληρωθεί το ιερό χρέος στις ιερές τράπεζες που πρέπει να έχουν το ιερό τους κέρδος «για να δίνουν δάνεια και να υπάρχει ανάπτυξη»...
Στο τέλος, «ξαφνικά» θα δημιουργηθεί ένας πόλεμος (από ποιους άραγε;), ο κόσμος θα σκοτωθεί, οι πόλεις θα καταστραφούν, οι τραπεζίτες θα «χάσουν» τα κεφάλαια-φαντάσματα και ο κύκλος θα ξανααρχίσει με νέα δάνεια και νέες επενδύσεις και φυσικά νέο γδάρσιμο.
Το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ και οι τραπεζίτες δεν θέλουν να καταλάβετε ότι αφού δανείζεστε με τόκο στο τέλος όλα συσσωρεύονται στην τσέπη τους.
Ακόμα και αν σας δανείζουν με 0,0000000001% τόκο, ΑΡΓΑ ΑΛΛΑ ΣΤΑΘΕΡΑ ο παγκόσμιος πλούτος θα συσσωρεύεται στην τσέπη τους.
Παρακαλώ μην βρεθεί κανένας «σπουδαγμένος» να αρχίσει τις οικονομικές θεωρίες που έμαθε στο πανεπιστήμιο. Είναι θεωρίες που έχουν δημιουργηθεί από πλούσιους, που ΠΟΤΕ στην ζωή τους δεν θα μάθουν τι σημαίνει ανεργία, χρέος, πείνα και έξωση. Είναι θεωρίες που έχουν σαν σκοπό την ισχυροποίηση του τοκογλυφικού συστήματος των τραπεζών.
Τα πράγματα είναι «κουκιά μετρημένα».
Και αν δεν το καταλαβαίνετε κακό του κεφαλιού σας.

ΟΙ ΣΙΩΠΗΛΟΙ

Μεσημέρι.
Στο δάσος.
Καλοκαιριάτικος αέρας φύσαγε καυτός και ελαφρύς ανάμεσα στα φύλλα. Η ησυχία ήταν εκκωφαντική. Τζιτζίκια ξεσήκωναν το μέρος. Πουλιά και έντομα πετούσαν γύρω. Μακριά στο βουνό, μέσα στην μπλε θολούρα του ουρανού, ένα γεράκι πετούσε ανιχνεύοντας το θύμα του.
Καθισμένος στην σκιά παρακολουθούσα το λιγοστό νερό που έτρεχε από την βρύση στην ρίζα ενός πλάτανου. Η ζέστη ήταν αφόρητη. Μια ευχάριστη μυρωδιά ξερού χόρτου υπήρχε στην ατμόσφαιρα.
Η σαύρα που από ώρα λιαζόταν πάνω σε μία πέτρα, ξεθαρρεμένη από την πολύωρη ακινησία μου, έτρεξε ξαφνικά να καλυφθεί κάτω από ένα ξερόκλαδο. Ταυτόχρονα, σπασίματα κλαδιών ακούστηκαν.
Κάποια σκιά ξεπρόβαλε από τους θάμνους. Ο κυνηγημένος άνθρωπος σύρθηκε γονατιστός στον ξέφωτο και μετά έπεσε μπρούμυτα, κάτω από τον καυτερό ήλιο, αδιαφορώντας για τα αγκάθια και τις πέτρες που υπήρχαν.
Πνιχτός λυγμός.
Συσπασμένα χέρια.
Ένα μπερδεμένο μουρμουρητό ακούστηκε από τον άνθρωπο που έκλαιγε. Ο βόγκος δυνάμωσε. Τέντωσα τα αυτιά μου γεμάτος περιέργεια. Ο λυγμός επαναλαμβανόταν όλο και πιο δυνατά. Ξεκαθάρισε:
-Συγνώμη Μικρέ Πατέρα. Συγνώμη Μεγάλε Πατέρα.
Ο λυγμός του έγινε κραυγή και αντιλάλησε στις βουνοκορφές.
Και εκείνες τον γύρισαν πίσω και τα φύλλα γύρω σαν να έτριξαν από την οδύνη.
Και ανατριχίλα διαπέρασε το δάσος.
Και όλα σώπασαν για μια στιγμή.
Και ο άνθρωπος με κοίταξε και είδε τον πόνο του στα μάτια μου. Κατέβασε το κεφάλι και χωρίς να τολμήσει να το ξανασηκώσει είπε:
-Εγώ φταίω για όλα.
Ήμουν απίστευτα τυχερός και απίστευτα ηλίθιος.
Βρήκα Εκείνο που δεν βρίσκεται και έχασα Εκείνο που δεν χάνεται.
Για την ακρίβεια Εκείνο με βρήκε.
Μου έμαθε για τον Μικρό που είναι η αντιπροσωπεία του Μεγάλου.
Μου άνοιξε τις πόρτες του Αδιανόητου.
Και είδα ότι όλα περνούν:
Περνούν τα χρόνια.
Περνούν οι άνθρωποι.
Περνούν οι φυλές.
Περνούν τα βουνά και η γη.
Περνάνε οι ήλιοι και τα σύμπαντα.
Περνά ο ίδιος ο χρόνος.
Αλλά Εκείνος μένει.
Τον ονόμασαν Αδιανόητο.
Τον είπαν Αδιευκρίνιστο.
Τον αποκάλεσαν Ανέκφραστο.
Και εγώ τον γνώρισα σαν Μεγάλο Πατέρα.
Έμαθα Εκείνο που δεν μαθαίνεται.
Αλλά ήμουν τεμπέλης.
Και ο χρόνος μου πέρασε ανώφελα.
Δεν είχα να πω τίποτε για τον Απροσδιόριστο εκτός από εκείνα που μου έμαθαν.
Ήξερα λίγα.
Χρειαζόντουσαν πολλά.
Και ο χρόνος μου τελείωσε.
Τότε ο Σκληρός «που θερίζει όπου δεν έσπειρε και μαζεύει όπου δεν σκόρπισε» ζήτησε την αμοιβή του.
Και έστειλε τους Σιωπηλούς.
Συνέβη όταν έφυγε ο Μικρός Πατέρας.
(Που αυτή είναι η δουλειά του: Ένας ηθοποιός ο οποίος μιμείται αυτό που δεν είναι.)
Γιατί τότε καταλαβαίνεις πόσο μικρός είσαι. Και καταλαβαίνεις Εκείνο που δεν εξηγείται.
Από τότε, κάθε τόσο, έρχονται οι Σιωπηλοί.
Φοβεροί, κρύβονται μέσα στο σκοτάδι της μέρας.
Τρομεροί φέγγουν στο φως της νύχτας.
Φριχτοί, ξεκουφαίνουν με την σιγαλιά τους.
Καβαλούν ανήμερα άλογα.
Ανεβοκατεβαίνουν τον Κόσμο.
Ίδιοι Άγγελοι του Θανάτου.
Και απαιτούν Εκείνο που δεν μπορεί να πληρωθεί.
Μετατρεπόμενοι σε φρικτά τέρατα.
Φοβερές Ερινύες.
Με νύχια γαμψά και σουβλερά δόντια.
Ρωτούν Εκείνο που δεν απαντιέται.
Απαιτώντας τον μισθό τους.
Και εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τρέχω για να ξεφύγω.
Εκλιπαρώντας έλεος από τον Μεγάλο Πατέρα.
Και κανείς δεν υπάρχει για να με ακούσει.
Διότι ο Μικρός μου έδωσε το σώμα μου.
Ο Μεγάλος την ψυχή μου.
Και οι Σιωπηλοί την ευκαιρία.
Και ρωτούν:
-Τι έμαθες από Εκείνο που δεν μαθαίνεται;
-Τι έπλασες από το Ανύπαρκτο;
-Τι κατάλαβες από το Ακατανόητο;
-Γιατί κάλεσες τον Απροσδιόριστο και μετά τον ξέχασες;
Τρομερά μάτια με κοιτούν.
Τρομερά χείλια μου χαμογελούν σιδερένια χαμόγελα.
Τρομερά νύχια με γραπώνουν απαιτώντας απάντηση. Νύχια κοφτερά αετού τεράστιου. Μπήγονται στην σάρκα ξεσκίζοντας δέρμα και τένοντες. Σκαλώνοντας στα κόκαλα. Παγιδεύοντας.
Και το μόνο που μου μένει είναι να φωνάξω ανώφελα:
«Συγνώμη Μικρέ Πατέρα, Συγνώμη Μεγάλε Πατέρα».
Και τρέχοντας ξεφεύγω για λίγο. Όσο χρειάζεται για να ξεχάσω.
Μα μετά οι Σιωπηλοί ξανάρχονται.
(Και έτσι τουλάχιστον όλο και κάτι μαθαίνω. Ίσως.)
Ο άνθρωπος ανασηκώθηκε, κοίταξε γύρω και εξαφανίσθηκε στα βάτα. Από μακριά ακούστηκε ο θρήνος του πολλαπλασιασμένος από τον αντίλαλο του λόφου:
«Συγνώμη Μικρέ Πατέρα, Συγνώμη Μεγάλε Πατέρα».
Και τότε κατάλαβα ότι εκείνος ο φυγάς έπαιξε για μένα τον ρόλο των Σιωπηλών.
Που με καταδιώκουν όταν έχω ξεχάσει.
Για να μου θυμίσουν το χρέος μου στον Σκληρό.
Τρομερά μάτια με κοίταξαν.
Τρομερά χείλια μου χαμογέλασαν σιδερένια χαμόγελα.
Τρομερά νύχια με γράπωσαν απαιτώντας απάντηση.
Και τρέμοντας από θλίψη φώναξα συντριμμένος:
«Συγνώμη Μικρέ Πατέρα, Συγνώμη Μεγάλε Πατέρα».
Και η κραυγή μου πολλαπλασιάστηκε στο φαράγγι.
Ανώφελα.
Και οι Σιωπηλοί καμώθηκαν ότι με έχασαν.
Γέλασαν χαιρέκακα.
Ο απαίσιος ήχος πολλαπλασιάστηκε από το βουνό και βρόντησε μέσα στην ησυχία του μεσημεριού.
Και άρχισα να τρέχω για να ξεφύγω.
Ανώφελα.

Γνωμικά

Ο ουρανός δεν καθρεφτίζεται σε μία ταραγμένη λίμνη. Ούτε και σε μία ταραγμένη ψυχή.

Και πολύ περισσότερο σε μία λασπωμένη.
Σκεφτείτε πόσες ώρες κάθε ημέρα περνάτε μέσα σε καταστάσεις φόβου, λύπης, ζήλειας, υπερηφάνειας, λαιμαργίας, αδιαφορίας, μίσους, αδιαλλαξίας, απελπισίας, υποκρισίας, απληστίας και τόσων άλλων «ανθρώπινων» συναισθημάτων.
Αν το κάνετε αυτό θα καταλάβετε γιατί δεν μπορείτε να δείτε τον ουρανό, και γιατί είσαστε μόνιμα "μαυρισμένοι".
Και θα καταλάβετε επίσης γιατί η ανθρωπότητα βρίσκεται στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται. και γιατί δεν θα αλλάξει ποτέ. Γιατί για να αλλάξει πρέπει να αλλάξετε εσείς. Αλλά όμως κανένας δεν θέλει να αλλάξει. Ούτε καν εγώ που σας το προτείνω.