Τα πράγματα δεν είναι ΠΟΤΕ έτσι όπως φαίνονται.
Κάποτε ένας αστρονόμος είπε: «Ερεύνησα από την μια άκρη στην άλλη το σύμπαν με το τηλεσκόπιό μου. Πουθενά δεν βρήκα τον Θεό». Και κάποιος βιολιστής του απάντησε: «Και εγώ πήρα το βιολί μου και εξέτασα κάθε κομμάτι του και κάθε χορδή του. Πουθενά δεν βρήκα μουσική». Μη διαβάσετε τις επόμενες σελίδες με τον τρόπο που θα τις διάβαζε ο αστρονόμος.

29 Ιανουαρίου 2017

Τουρκικός χαλβάς

Οι Τούρκοι αποτελούν την στρατιωτική ξεφτίλα της περιοχής μας. Είναι ανίκανοι για οτιδήποτε σοβαρό εκτός από φανφαρονισμούς. Η μόνη τους ικανότητα είναι να βγάζουν τον όχλο εναντίον ανυπεράσπιστων ανθρώπων, όπως έκαναν στις ταραχές της Πόλης.
Στην Συρία, όπου το έπαιξαν τοπική υπερδύναμη, έχουν σπάσει τα μούτρα τους.
Η «επιτυχία» τους στην Κύπρο ήταν ΣΤΗΜΕΝΗ από τους Άγγλους και τους Αμερικάνους. Αν δεν είχαν αφοπλιστεί τα βόρεια παράλια και αν δεν είχαν φύγει οι στρατιώτες οι Τούρκοι θα κοιτούσαν ακόμα από απέναντι. Ακόμα και έτσι είχαν τεράστιες και ντροπιαστικές απώλειες, αφού βύθισαν μόνοι τους ένα δικό τους πολεμικό πλοίο.
Το 1922, αν δεν παρενέβαιναν οι Μεγάλες Δυνάμεις, που δημιούργησαν χάος στα μετόπισθεν και προβλήματα στον ελληνικό στρατό, τώρα δεν θα υπήρχε Τουρκία.
Θα ήθελα να σας διηγηθώ την μικρή προσωπική μου εμπειρία από την εποχή που υπηρέτησα στο πολεμικό ναυτικό.
Βρισκόμουν στον Αετό, ένα από τα λεγόμενα τέσσερα «θηρία» (Αετός, Ιέραξ, Πάνθηρ, Λέων). Αναλαμβάναμε κάθε μήνα ένα καράβι να κάνει περιπολία από την Αλεξανδρούπολη μέχρι το Καστελόριζο. Το καράβι ήταν μία άθλια σακαράκα του 1945. Με το ζόρι έπιανε τα δέκα μίλια, αφού όταν ήταν ολοκαίνουριο υποτίθεται ότι έπιανε τα 16 μίλια! Εξίσου άθλια με το καράβι ήταν τα ρούχα που είχαμε. Οι φόρμες ήταν φτιαγμένες με πολύ κακής ποιότητας ύφασμα και σκίζονταν εύκολα. Κάπου κάπου έπρεπε να τις ράβεις ή να τους βάζεις μπάλωμα.
Μία μέρα συνέβη το εξής:
Η θάλασσα ήταν απόλυτα ήρεμη, φύσαγε ένα απαλό αεράκι και ο ήλιος έκαιγε στον καταγάλανο ουρανό. Όσοι δεν είχαμε βάρδια λιαζόμασταν στο επίστεγο. Κάποιος είχε φέρει έναν χαρταετό. Τον είχαμε δέσει στο κάγκελο και τον τράβαγε το καράβι. Ο αετός πετούσε ψηλά και εμείς τον χαζεύαμε μέσα στην απεραντοσύνη του ουρανού.
Τότε έτυχε να χρειαστεί να πλεύσουμε για λίγη ώρα παράλληλα με ένα περιπολικό των Τούρκων που έπλεε στην γραμμή των θαλάσσιων συνόρων. Επρόκειτο για έναν ερειπωμένο κουβά που τον είχαν βάψει γκρι για να παριστάνει το πολεμικό σκάφος.
Από μία απόσταση λιγότερη των 40 μέτρων παρατήρησα τους τούρκους ναύτες που βρίσκονταν στο κατάστρωμα. Είχαν τόσο απίστευτα άθλια και θλιβερή εμφάνιση, φορώντας τις τραγικά κουρελιασμένες φόρμες τους, ώστε, εγώ με την σκισμένη μου φόρμα, αισθανόμουν σαν να φόραγα σμόκιν.
Επιπλέον, κόντευε να τους πέσει το σαγόνι. Έκαναν λες και έβλεπαν ιπτάμενο δίσκο. Κοίταζαν τον αετό, τον έδειχναν κατάπληκτοι και έλεγαν διάφορα ο ένας στον άλλον δείχνοντας κατάπληξη. Φαινόταν ότι δεν μπορούσε να χωρέσει το μυαλό τους ότι κάποιος ναύτης έκανε κάτι τέτοιο επάνω στο πολεμικό σκάφος.
Το επεισόδιο έληξε μετά από μερικά λεπτά. Ο πλοίαρχος διέταξε να γυρίσουν το κανόνι προς την μεριά των Τούρκων. Ο κουβάς εξαφανίστηκε πολύ γρήγορα και εμείς επιστρέψαμε στην ρουτίνα μας.
Αυτή ήταν η μοναδική επαφή που είχα με τους Τούρκους. Αλλά ξέρω ότι η «ισορροπία» που υπήρχε τότε συνεχίζει να υπάρχει και σήμερα. Και ο μόνος τρόπος να καταφέρουν κάτι στο Αιγαίο τα μεμέτια είναι ΦΥΣΙΚΑ να βάλουν το χεράκι τους οι Άγγλοι και οι Αμερικανοί.
Αλλιώς μαύρο φίδι που τους έφαγε.

Οι φίλοι μου και εγώ…


4 φίλοι στο προσκήνιο… Ο Αντώνης, ο Βασίλης, εγώ ο Γιώργος και ο Δήμος…
Λέει ο Βασίλης σε εμένα τον Γιώργο:
-Αυτός ο Αντώνης είναι πολύ θυμώδης… Αμάν… Κοίτα πως κάνει… Καλά, δεν βλέπει αυτό που του συμβαίνει;
Σκέφτομαι εγώ ο Γιώργος:
-Ήθελα να ήξερα, αυτός ο Βασίλης που κριτικάρει τον Αντώνη, δεν καταλαβαίνει ότι είναι το ίδιο θυμώδης με αυτόν; Καλά, δεν βλέπει αυτό που του συμβαίνει;
Και λέω εγώ ο Γιώργος στον Δήμο:
-Ο Βασίλης μου κατηγόρησε τον Αντώνη… Ήθελα να ήξερα, τόσο στραβός είναι αυτός ο Βασίλης; Μα αφού επανειλημμένα έχει εκφραστεί και αυτός με θυμό… Καλά, δεν βλέπει αυτό που του συμβαίνει; Τι λες και εσύ;
Σκέφτεται ο Δήμος:
-Αχχχ… Και να ήξερε και αυτός ο Γιώργος, πόσο θυμώδης είναι, που αναγνωρίζει τον θυμό του Βασίλη, που αναγνωρίζει τον θυμό του Αντώνη… Καλά, δεν βλέπει αυτό που του συμβαίνει;
Και απαντάει μεγαλόφωνα ο Δήμος σε εμένα τον Γιώργο:
Αχχχ… ΚΑΙ ΝΑ ΗΞΕΡΑ ΚΑΙ ΕΓΩ πόσο θυμώδης είμαι, που αναγνωρίζω τον θυμό σου Γιώργο, που αναγνωρίζεις τον θυμό του Βασίλη, που αναγνωρίζει τον θυμό του Αντώνη!!!
Και τότε ο Δήμος θυμάται ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Τσουάνγ Τσου, σχετικό με το θέμα και την ταύτιση στην οποία πέφτουν όλα τα όντα με σειρά, επειδή ξεχνούν την πρωταρχική τους φύση!!!
Το διαβάζει σε εμένα τον Γιώργο και μου λέει:
-Μην συνεχίσεις Γιώργο, σε παρακαλώ πολύ…
Και τότε εγώ ο Γιώργος, συντετριμμένος, σκέφτομαι:
Εάν ο Αντώνης, ο Βασίλης, εγώ και λιγότερο ο Δήμος, ήμασταν σε ανάμνηση της πρωταρχικής μας φύσης, τίποτα από αυτά δεν θα συνέβαινε…
Και εάν ο Βασίλης, εξ αρχής, έβλεπε τον θυμό όχι στο πρόσωπο του Αντώνη, αλλά στο δικό του πρόσωπο, τίποτα από αυτά δεν θα συνέβαινε…
Για αυτό ο Σαμαέλ Αούν Βεόρ, γράφει κάπου:
‘Εάν δείτε στον δρόμο έναν μεθυσμένο να τρικλίζει, να πείτε:
Κοίτα πως παραπατάω’
Υποκλίνομαι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Εγώ ο Γιώργος…
Εγώ η Ηρώ!!!